#OPDECLUB
‘Heb ik het echt zo goed gedaan?’ – Imra laat de kracht van Play Unified zien in Haarlem
Hoe is het om voor het eerst een Play Unified-activiteit mee te maken? Onze stagiaire Juul ging op bezoek bij het CIOS Haarlem, waar Athlete Leader én ambassadeur van de Special Olympics Nationale Spelen 2026 Imra de Wolf een groep mbo-studenten meenam in haar verhaal, gevolgd door een gezamenlijke tennisclinic.
Imra is Athlete Leader bij Special Olympics Nederland. Vanuit die rol geeft zij op scholen, bij partners en tijdens evenementen presentaties over haar leven, haar beperking en de impact van sport. Via de Athlete Leadership Academy leert zij onder andere presenteren en hoe ze met meer zelfvertrouwen voor een groep kan spreken. Vaardigheden die haar ook heel goed te pas komen bij haar rol als ambassadeur van de Special Olympics Nationale Spelen van 2026 in Haarlem.
Tijdens haar presentatie vertelde Imra open over haar leven en over de belangrijke rol die sport daarin speelt. Als kind tennisde ze al, maar toen was haar verstandelijke beperking nog niet vastgesteld en bestond er bovendien nog geen passend G-tennisaanbod. Imra stopte met sporten, maar via Special Olympics vond ze jaren later opnieuw haar plek op de tennisbaan.
‘Ik vond het bijzonder om te zien hoeveel zelfvertrouwen Imra uitstraalde,’ vertelt Juul. ‘Ze stond voor twee groepen mbo-studenten en vertelde heel open over haar leven en haar ervaringen.’
Tijdens de presentatie stelde een student een vraag die voor een mooi gesprek zorgde: ‘Hoe kun je eigenlijk zien dat je een verstandelijke beperking hebt?’ Een lastige vraag, vond Imra in eerste instantie. Toch wist ze die op haar eigen manier te beantwoorden. Ze vertelde dat ze bijvoorbeeld op sommige momenten ondersteuning nodig heeft en niet zelfstandig kan wonen. Door die voorbeelden begrepen de studenten haar veel beter.
Sport als verbindende factor
Na de presentatie verhuisde de groep naar de tennisbaan. Tot grote verrassing van Imra vond de activiteit plaats in een echte tennishal. Dat maakte diepe indruk: ‘Ze bleef maar zeggen hoe gaaf ze het vond dat alles in een echte tennishal was,’ vertelt Juul. ‘Je zag gewoon hoeveel dat voor haar betekende.’
Tijdens het sporten ontstonden de mooiste momenten vanzelf. Imra deed de oefeningen voor, hielp studenten op weg en speelde samen met hen tennis. Een van de studenten, die zelf ook tennist, vroeg zelfs of Imra een rally met haar wilde spelen. ‘Je zag haar echt stralen,’ zegt Juul. ‘Dat vond ze geweldig.’
Een compliment dat blijft hangen
Ook na afloop bleef de ontmoeting niet beperkt tot een handdruk en een afscheid. Een van de studenten liep speciaal naar Imra toe om haar te vertellen hoe goed hij haar presentatie vond. ‘Ik stond ernaast toen hij dat zei,’ vertelt Juul. ‘Imra keek me meteen aan en vroeg: 'Heb ik het echt zo goed gedaan?' Natuurlijk was het antwoord volmondig ja.’ Even later ontving ze een warm applaus van de hele groep studenten. Imra genoot zichtbaar. ‘Dit wil ik iedere week doen,’ zei ze lachend tegen de docent. ‘Zo gaaf, in deze tennishal en met zulke leuke studenten.’
Voor Juul was het haar eerste kennismaking met een sporter met een verstandelijke beperking. ‘Ik heb Imra beter leren kennen en meer geleerd over hoe zij het leven ervaart. We hebben samen getennist, gekletst en zelfs nummers uitgewisseld. Later stuurde ze me nog een berichtje dat ze het fijn vond dat ik erbij was. Dat gevoel was helemaal wederzijds.’